Zasady generalne

• Dobry samiec to połowa sukcesu. Pies może zostawić po sobie znacznie więcej potomstwa niż suka.
  
  
• Do hodowli należy kwalifikować psy o doskonałych fenotypach, dobrym rodowodzie, wolne od wad, pochodzące z dobrego miotu.
  
  
• Każde planowane krycie powinno być podejmowane jedynie dla dobra i poprawy rasy. Nie wolno używać do hodowli zwierząt mających poważne wady.
  
  
• Planując miot, hodowca powinien jednakową wagę przykładać do wyglądu zwierząt, ich zdrowia i charakteru.
  
  
• Wybitnego reproduktora należy używać do hodowli tak długo, jak jest to możliwe - przynajmniej dopóki nie pojawi się lepszy. Mając do wyboru wybitnego ojca pięknych szczeniąt i jego równie wybitnego młodego syna, bezpieczniej jest wybrać ojca.
  
  
• Przy ocenie psów na podstawie potomstwa najlepiej jest oceniać 30 - 40 potomków po niespokrewnionych matkach. Należy brać pod uwagę całe potomstwo, a nie tylko egzemplarze wybitne, zwracając także uwagę na szczenięta martwo urodzone i padłe przed odsadzeniem.

Wskazówki praktyczne dla początkujących hodowców psów

1. Wady nie należy poprawiać wadą:
Nagminnie popełnianym błędem hodowców amatorów jest próba poprawienia wad, występujących u ich suki, wadami przeciwstawnymi. I tak suki zbyt długie kryte są psami zbyt krótkimi, samcze w typie - suchymi, wysokonogie - wybitnie krótkonogimi i tak dalej. Jest to całkowicie pozbawione sensu i prowadzi jedynie do tego, że u potomstwa wystąpię wady obojga rodziców. Wynika to z ilościowego dziedziczenia cech morfologicznych. Jedynym sposobem poprawienia konkretnej wady jest kojarzenie z takim osobnikiem, u którego interesująca nas cecha bliska jest ideału.

2. Po championach nie zawsze rodzą się championy
Jest to niestety prawda (a jak dodają co bardziej pesymistyczni hodowcy - po psach słabych nigdy!). Wynika to z dwóch przyczyn:
. Małej prepotencji wybitnych eksterierowo zwierząt. Owa prepotencja to zdolność do przekazywania swych cech potomstwu, a jest ona związana ze stopniem homozygotyczności danego osobnika. Stąd też uważa się, że powszechnie, że najlepiej sprawdzają się w hodowli zwierzęta o wysokim współczynniku inbredu,
. Jeśli wybitni nawet rodzice pochodzą z odległych, niespokrewnionych linii, to kojarzenie ich ma charakter "outcrossu" i przynosi zwiększenie heterozygotyczności osobników. Konsekwencje tego to "putcross".

3. Rodowód
Niektórzy hodowcy uważają wręcz, że w hodowli ważniejszy jest rodowód od psa. Faktycznie, często bywa, że przeciętne psy o dobrym (to znaczy w praktyce zinbredowanym na wybitnego przodka) rodowodzie dają potomstwo zdecydowanie lepsze od doskonałych psów o nijakim rodowodzie. Dysponując psami o "dobrym" rodowodzie możemy prowadzić, zwykle bardzo owocną&8221; hodowlę na linię, utrzymując, drogą hodowli krewniaczej, wysoki współczynnik inbredu na jednego, wybitnego psa.

4. Rada ostatnia
Ani znajomość genetyki, ani najlepsze chęci nie przydadzą się na wiele, jeśli hodowlę rozpoczyna się od zwierząt zdecydowanie słabych. Kiepska suka, nawet pokryta najwspanialszym reproduktorem, nie da szczeniąt wybitnych, a jeśli nawet uzyskamy jakiś efekt, to zwykle ginie on w następnym pokoleniu. Zamiast więc tracić lata całe na zbliżeniu się do co najwyżej przeciętnego poziomu, lepiej rozejrzeć się za lepszą suką i zacząć hodowlę od nowa.

Dr hab. Katarzyna Kavetska
http://biot.ar.szczecin.pl/?id_prac=6