FCI-Standard N° 345 / 09.08.2004 /

Pochodzenie: Anglia.

Rozwój rasy: Australia.

Data publikacji oficjalnej wersji wzorca:
25. 10. 2000.

Użytkowanie:
Dobry, inteligentny pies użytkowy. Znakomity pies towarzyszący.

Klasyfikacja FCI::
Grupa 3: Teriery.
Sekcja 2: Teriery użytkowe krótkonożne.

Krótki rys historyczny:
Jack Russell Terier powstał w Anglii w po roku 1800 dzięki staraniom pastora John'a Russella.
Wyhodował on linię pochodzącą od foxteriera, która współpracując z jego Fox Hounds potrafiła wypłoszyć lisy i inną zwierzynę łowną z nory. Rozwinęły się dwa typy o zasadniczo nieróżniącym się standardzie, jednak różniące się przede wszystkim wielkością i proporcjami.
Większy, o bardziej kwadratowych proporcjach jest znany jako "Parson Russell Terrier". Mniejszy, o wydłużonych proporcjach jest znany jako "Jack Russell Terrier".

Wygląd ogólny:
Silny, pełny temperamentu i zwinny pies użytkowy z dobrym charakterem o ruchliwej wydłużonej budowie.
Zręczne ruchy i inteligentne spojrzenie podkreślają jego czujny charakter. Kopiowanie ogona jest dozwolone (obecnie w Unii Europejskiej niedozwolone; hd). Jego sierść może być gładka, szorstka lub złamana.

Ważne proporcje:
. Długość jest nieco większa od wysokości.
. Wysokość tułowia mierzona od kłębu do dolnej powierzchni klatki piersiowej (w przedniej części) powinna równać się długości przednich kończyn, mierzonej od łokcia do podłoża.
. Obwód klatki piersiowej bezpośrednio za łokciami powinien wynosić ok. 40 do 43 cm.

Zachowanie / Charakter): Żywy, czujny, aktywny terier o przenikliwym, inteligentnym spojrzeniu. Odważny, dzielny, przyjazny, mimo to zrównoważony i pewny siebie.

Główa:
Mózgoczaszka: Czaszka powinna być w miarę płaska o zrównoważonej szerokości, zwężająca się łagodnie w kierunku oczu i szerokiej kufy.
Stop: Wyraźny, lecz nie przesadnie wykształcony.
Trzewioczaszka: Kufa: Długość kufy mierzona od stopu do trufli nosa powinna być nieco krótsza od odległości od stopu do guza potylicy.
Nos: Zwarty, trufla czarno pigmentowana.
Szczęki/Zęby: Bardzo mocne, głębokie i szerokie. Zęby mocne o zgryzie nożycowym
Oczy: Małe, ciemne, o przenikliwym spojrzeniu i migdałowatym kształcie. Nie mogą być wyłupiaste. Powieki przylegające z czarno pigmentowanymi brzegami
Uszy: Ruchome, zwisające uszy o dobrej strukturze skóry.
Policzki: Dobrze rozwinięta muskulatura policzków.

Szyja:
Silna o wyraźnych zarysach, utrzymująca głowę w podniesionej pozycji.

Tułów:
Ogólnie: O zarysie czworokątnym.
Grzbiet: Prosty. Długość mierzona od kłębu do nasady ogona większa od wysokości w kłębie.
Lędźwie: Krótkie, silnie i wyraziście umięśnione.
Klatka piersiowa: Bardziej głęboka niż szeroka, z dobrym odstępem od podłoża, przy czym mostek powinien znajdować się w połowie odległości między kłębem i podłożem. Żebra powinny być przy kręgosłupie wyraźnie łukowate i do boków prostować się tak, że klatka piersiowa w tylnej jej części może być objęta dwiema dłońmi - mniej więcej 40 do 43 cm obwodu.
Mostek: Rękojeść mostka (najbardziej do przodu wysunięta część mostka: hd) powinna znajdować się wyraźnie przed stawem barkowym.

Ogon:
W spokoju zwisający, w ruchu powinien być uniesiony. Jeśli kopiowany, szpic ogona powinien sięgać do wysokości nasady uszu.

Kończyny:
Kończyny przednie:
Barki: Przylegające, nie przeładowane mięśniami.
Łapy przednie. Proste kości od łokcia do palców, niezależnie od punktu widzenia.
Ramię: Należna długość i kątowanie, tak że łokcie usytuowane są w obrysie ciała.

Kończyny tylne: Silne i umięśnione, o zrównoważonych proporcjach w stosunku do barku.
Staw kolanowy: Dobrze ukształtowany.
Łapy tylne: W wolnej pozycji w widoku od tyłu równoległe.
Staw skokowy: Nisko osadzony.

Stopy: Okrągłe, z twardymi poduszkami, zwarte. Wyważenie wysklepione palce; niewykręcone ani na zewnątrz, ani do wewnątrz.

Ruch:
Prostolinijny, niewymuszony i sprężysty.

Okrywa włosowa:
Włos: Może być gładki, szorstki lub złamany. Musi być odporna na warunki atmosferyczne. Nie dopuszczalne jest przesadne trymowanie sierści szorstkiej w celu upodobnienia do gładkiej lub złamanej.

Umaszczenie: Biel MUSI przeważać z czarnymi i (lub) brązowymi znaczeniami we wszystkich odcieniach od jasnobrązowego do kasztanowego.

Wielkość i waga:
Wysokość w kłębie: od 25 cm (10 cali) (a więc nie 23 cm; HD) do 30 cm (12 cali).
Waga: 1 kg na 5 cm wysokości w kłębie, t. z. 25 cm pies powinien ważyć ok. 5 kg, a 30 cm ok. 6 kg.

Wady:
Każde odstępstwo od w. w. punktów powinno być traktowane jako wada., której ważkość uzależniona powinna być od jej wpływu na zdrowie i samopoczucie psa.

Następujące wady powinny jednak wyjątkowo ostro być brane pod uwagę:
. Brak typowego wyglądy i właściwości teriera.
. Brak harmonii, t.z. przesadne występowanie jakichkolwiek cech.
. Słaby lub błędny ruch.
. Wadliwy zgryz.

Psy, które wykazują wyraźne fizyczne lub psychiczne anomalia, muszą zostać zdyskwalifikowane.

Samce muszą posiadać dwa prawidłowo ukształtowane jądra, w pełni znajdujące się w mosznie.

Opracowanie: Henryk Dreszer - Jack's Clan

Standard FCI nr 339 /02.02.2000/

Kraj pochodzenia: Wielka Brytania

Data publikacji obowiązującego standardu: 22.01.1990

Użytkowanie:
wytrwały, mało wymagający terier pracują­cy, szczególnie przydatny jako norowiec.

Klasyfikacja FCI: grupa 3 (teriery), sekcja 1 (teriery duże i średnie) Wymaga się prób pracy.

Krótki rys historyczny:

Twórca tej rasy, John (Jack) Russell urodził się w Darthmouth w hrabstwie Devon w roku 1795. Zostawszy pastorem przeniósł się do swej parafii w Swymbridge także w Devon, gdzie przyszło mu spędzić większą część życia. Zapalony jeździec i myśliwy, którego pasją była hodowla i selekcja terierów.

W roku 1873 został jednym z członków założycieli Kennel Clubu. Zmarł w roku 1883 w sędziwym wieku 88 lat. Podczas swoich studiów w Oxfordzie nabył pierwszego teriera: białą, szorstkowłosą sukę z łatami na głowie, którą dziś uważa się za wzorcowy egzemplarz rasy. Jack Russell dokonał licznych krzyżowań między różnymi rasami terierów użytkowych o umaszczeniu jednolitym lub różnobarwnym. Celem tych eksperymentów było doskonalenie cech użytkowych rasy, jej wygląd miał dla pastora drugorzędne znaczenie. Zgodnie z tą tradycją krzyżowań z innymi rasami terierów dokonywano aż do naszych czasów.

Próbowano także mieszać Jack Russell z innymi rasami psów, ale potomkowie nie byli już podobni do starego typu rasy i hodowcy zaniechali tych nieudanych eksperymentów. Po II wojnie światowej rasa ta cieszyła się rosnącą popularnością na kontynencie europejskim, szczególnie wśród myśliwych i jeźdźców. Angielski Kennel Club 22 stycznia 1990 roku uznał ją i opublikował oficjalny standard, nazywając ją Parson Jack Russell Terrier. Prowizoryczne zaakceptowanie rasy przez FCI nastąpiło2 lipca 1990 r. Rozdzielenie obu ras przez FCI nastąpiło w roku 2000 (przyp. parsonek).

Wygląd ogólny:

Aktywny, ruchliwy, chętny do pracy, zbudowany tak, by był szybki i wytrzymały. Chlubne blizny po potyczkach są tolerowane.

Ważne proporcje:

Długość psa mierzona od kłębu do nasady ogona odpowiada jego wysokości w kłębie. Odcinek od trufli nosowej do stopu jest nieco krótszy od odległości od stopu do guza potylicznego.

Zachowanie i charakter:

W zasadzie terier użytkowy, z racji swej budowy i pasji łowieckiej nadaje się na norowca i umie podążyć za gończymi. Odważny i przyjacielski.

Głowa:

Mózgoczaszka: płaska, średniej szerokości, stopniowo zwężająca się ku oczom. Stop mato zaznaczony.

Trzewioczaszka: Trufla nosowa czarna. Uzębienie: szczęka i żuchwa silnie i dobrze umięśnione. Zgryz nożycowy, regularny i kompletny, to znaczy, że siekacze szczęki przykrywają w ścisłym kontakcie siekacze żuchwy i są ustawione pionowo. Oczy: w kształcie migdała, dość głęboko osadzone, ciemne o bystrym wyrazie. Uszy: małe, w kształcie litery "V", opadające do przodu, noszone ściśle przy głowie. Linia ich załamania nie powinna znajdować się wyżej, niż wierzch czaszki. Koniuszek ucha sięga zewnętrznego kąta oka. Małżowina jest średniej grubości.

Szyja:

Szlachetnie zarysowana, muskularna, dobrej długości, stopniowo poszerza się ku łopatkom.

Tułów:
Proporcjonalny. Ogólnie pies jest dłuższy niż wyższy. Grzbiet: mocny i prosty. Lędźwie: lekko uwypuklone. Klatka piersiowa: umiarkowanej głębokości. Wzięta tuż za łopatkami w obie średnio duże dłonie powinna dać się objąć. Żebra niezbyt wysklepione.

Ogon:

Prosty, mocny, średnio wysoko osadzony, podczas ruchu noszony do góry. Zwykle jest kopiowany w odpowiedniej proporcji do całości ciała. Powinien być takiej długości, by dobrze chwycić go w dłoń.

Kończyny:

Kończyny przednie: mocne i proste. Nie mogą być skierowane w stawach do wewnątrz, ani na zewnątrz. Łopatki: długie i skośne, dobrze pochylone ku tyłowi, wyraźnie zaznaczony kłąb. Łokcie: przylegające do ciała, poruszają się swobodnie po jego bokach. Kończyny tylne: mocne, muskularne, o dobrym kątowaniu. Stawy kolanowe o dobrych kątach. Stawy skokowe nisko położone. Śródstopia równoległe, wykrok jest mocny.

Łapy: o zwartych palcach, jędrnych opuszkach, nie zwracają się do wewnątrz, ani na zewnątrz.

Ruch:

Wydajny, dobrze wyważony (skoordynowany), przednie i tylne kończyny poruszają się prosto, ku przodowi.

Skóra:

Powinna być gruba i nie napięta.

Okrywa włosowa:

Włos twardy z natury, ścisły i gęsty u odmiany tak krótko, jak i szorstkowłosej. Brzuch i spód korpusu są owłosione.

Umaszczenie:

całkowicie białe lub dominujące białe z łatami barwy podpalanej (beżoworudymi), cytrynowymi lub czarnymi, mogą występować wszelkie kombinacje tych trzech. barw. Preferowane są kolorowe znaczenia nie wychodzące poza głowę i nasadę ogona.

Wzrost:

psy - idealna wys. w kłębie 35 cm, suki - idealna wys. w kłębie 33 cm. Max wzrost psy 38 cm, suki 36 cm.
Psy, które nie mają idealnego wzrostu, nie powinny mieć z tej przyczyny obniżonej oceny wystawowej i są bez żadnych restrykcji traktowane jako hodowlane.

Wady:

Wszelkie odstępstwa od powyższego standardu są traktowane jako wady i ocenia się je w zależności od stopnia odchylenia.

Samce muszą mieć normalnie rozwinięte dwa jądra umieszczone w mosznie.

Opracowanie: Agnieszka Wasiukiewicz - Mysia Zagłada